ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ 2 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ aek365.gr ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΕΩΣ ΠΛΕΩΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ, ΚΥΡΙΟ ΟΤΟ ΡΕΧΑΓΚΕΛ, ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΝΑ ΜΗ ΦΕΡΕΙ ΞΑΝΑ ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ.
-
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
11 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΑΕΚ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!!!!
Στην αρχαία Ελλάδα, οι πόλεμοι και οι διαμάχες μεταξύ των πόλεων – κρατών για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων.
Στη νεότερη παγκόσμια Ιστορία τα κάποια κράτη μποϊκοτάρισαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, λόγο φιλονικιών.
Εδώ και 11 χρόνια όμως η παγκόσμια αθλητική ιστορία κοσμείτε από ένα μοναδικό γεγονός, που συγχρόνως αναδεικνύει το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, κάνοντάς μας για άλλη μία φορά υπερήφανους που καταγόμαστε από τη ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ.
Μία ποδοσφαιρική ομάδα, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΚ, αψηφώντας και γράφοντας εκεί που δεν πιάνει μελάνι, του Αμερικάνους και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους, που βομβάρδιζαν το Σέρβικο λαό, και με χίλια ζόρια κατάφεραν να φτάσουν στο Βελιγράδι και να δώσουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, ενώ στους ουρανούς πετούσαν τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ.
Η ΑΕΚ πρόσφερε ένα παράδειγμα στην παγκόσμια κοινότητα που όμοιό της δεν υπάρχει, αλλά δυστυχώς δεν έχει βρει άλλους μιμητές και είναι απορίας άξιο που δε συμπεριλαμβάνετε στο βιβλίο των ρεκόρ ΓΚΙΝΕΣ.
Διαβάστε παρακάτω αναδημοσιεύσεις και αφιερώματα του τύπου.
Σάββατο 3 Απριλίου 2010
4η Απριλίου: Η μέρα της ΑΕΚ!
Πέρασαν 42 χρόνια από το βράδυ που η ΑΕΚ γίνεται η Βασίλισσα της Ευρώπης, μαθαίνει το μπάσκετ στους Έλληνες και το όνομά της γράφετε στο βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες.
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
LIVERPOOL. 110 ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
YOU'LL NEVER WALK ALONE
Το 1892 ο πρώτος πρόεδρος της Έβερτον, Τζον Χάουλντινγκ , διαφώνησε με τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ομάδας με αποτέλεσμα η Έβερτον από το «Άνφιλντ» να μετακομίσει στο «Γκούντισον Πάρκ». Τότε ο Χάουλντινγκ, δήμαρχος του Λίβερπουλ, αποφάσισε να ιδρύσει τους «reds» και από εκείνη την στιγμή η κόντρα Λίβερπουλ και Έβερτον στο αγγλικό πρωτάθλημα καλά κρατεί μέχρι και σήμερα.
Ο Τζον ΜακΚένα ήταν ο πρώτος προπονητής της Λίβερπουλ και δημιουργώντας μια ομάδα αποτελούμενη
Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010
1ος Έλληνας ο Θωμάς Μαύρος - Στους 100 Παγκόσμιους ο "Θεός" της ΑΕΚ!
Τεράστια διάκριση για τον μεγαλύτερο Ελληνα γκολτζη από την Υπηρεσία Στατιστικής και Ιστορίας του Ποδοσφαίρου, που έκανε έρευνα για την περίοδο 1888/2009. Στους πρώτους 100 σκόρερ όλων των εποχών του παγκόσμιου ποδοσφαίρου ο Θεός Μαύρος - Ακόμα τέσσερις παίκτες που έχουν φορέσει τα «κιτρινόμαυρα» στην λίστα των 313 σκόρερ με πάνω από 200 γκολ! - Tι δήλωσε ο Θωμάς για τη μεγάλη αναγνώριση.
Η Υπηρεσία Στατιστικής και Ιστορίας του Ποδοσφαίρου έκανε έρευνα και έβγαλε την λίστα των 313 πιο πετυχημένων σκόρερ του πλανήτη όλων των εποχών. Σε αυτήν στην 94η θέση συγκεκριμένα βρίσκεται ο μεγαλύτερος επιθετικός στην ιστορία της ΑΕΚ και του ελληνικού ποδοσφαίρου! Ο Θωμάς Μαύρος με τα 260 γκολ του σε 507 αγώνες! Μια τεράστια διάκριση για τον Θε(ω)μά των φίλων της Ενωσης...
Στην λίστα βρίσκονται επίσης και άλλοι παίκτες που έχουν αγωνιστεί με την Ενωση. Ο
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
Ο ΑΝΙΚΗΤΟΣ ΡΟΚΙ ΜΑΡΤΣΙΑΝΟ - Ο ΠΥΓΜΑΧΟΣ ΠΟΥ ΗΤΤΗΘΗΚΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Στο λαμπερό και παράλληλα δύσκολο σύμπαν της επαγγελματικής πυγμαχίας κάποια ονόματα έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους. Μοχάμεντ Άλι και Μάικ Τάισον αναμφισβήτητα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο υστεροφημίας και δικαίως αφού υπήρξαν αθλητές τεραστίου διαμετρήματος. Υπάρχει όμως κι ένα όνομα που μάλλον δεν έχει γίνει όσο γνωστό όσο θα έπρεπε.
Ο Ρόκι Μαρτσιάνο μπορεί να μην συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μποξέρ όλων των εποχών από άποψη τεχνικής ή δύναμης ή ταχύτητας. Όμως είχε απίστευτο πάθος για επιτυχία, ασύλληπτη αντοχή κι ένα σαγόνι «από γρανίτη». Να τελειώνει κάποιος τη καριέρα του άλλωστε ως τρέχων πρωταθλητής και αήττητος δεν είναι και κάτι εύκολο. Για να είμαστε πιο ακριβείς είναι σχεδόν αδύνατο...για όλους τους υπόλοιπους, αφού ο Ρόκι είναι ο μοναδικός που το έχει καταφέρει.
Το Σεπτέμβρη του 1923 στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης ήρθε στη ζωή ο Ρόκο Φράνσις Μαρκετζιάνο γιος της Πασκουαλένα και του Πιερίνο Ιταλού μετανάστη που δούλευε σε εργοστάσιο παραγωγής υποδημάτων. Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του και της τάξης του, που μεγάλωναν σε συνθήκες φτώχιας, είχε όνειρο να ασχοληθεί με το μπέισμπολ ή το αμερικάνικο ποδόσφαιρο για να ζήσει μια καλύτερη ζωή.
Το μποξ δεν το είχε σκεφτεί ποτέ μέχρι που όταν κατετάγη στο στρατό κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είπε να δοκιμάσει για να αποφύγει τα...μαγειρεία. Το πλούσιο ταλέντο του αμέσως φάνηκε. Με το τέλος του πολέμου και μια αποτυχημένη προσπάθεια να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέισμπολ από το 1949 αφιερώθηκε αποκλειστικά στην πυγμαχία.
16 συνεχόμενες νίκες όλες με νοκ άουτ ήταν τα πρώτα αποτελέσματα και η πορεία προς τη κορυφή, που έμελλε να μη διακοπεί ποτέ, είχε ξεκινήσει.
Κι όμως στην αρχή κανείς δεν πίστευε πως ο μόλις 95 κιλών Αμερικανοιταλός θα τα κατάφερνε στη κατηγορία των βαρέων βαρών. Ο Γκούντι Πετρονέλι διάσημος προπονητής εκείνης της εποχής είχε δηλώσει: «Δεν πίστευα ότι μπορούσε να κάνει καριέρα. Ήταν υπερβολικά μεγάλος(25 χρονών), υπερβολικά κοντός, υπερβολικά ελαφρύς και υστερούσε σχεδόν με κάθε αντίπαλο αναφορικά με την απόσταση που θα μπορούσε να απειλήσει. Σκληρός ναι αλλά χωρίς φυσική κατάσταση».
Το 1951 υπό την προπονητική ηγεσία του Τσάρλι Γκόλτμαν ο Ρόκι με 37 νίκες(οι 32 με νοκ άουτ) στέκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της μέχρι εκείνης της στιγμής καριέρας του. Απέναντί του ένας θρύλος του αθλήματος. Ο επί 12 συναπτά έτη(1937-49) πρωταθλητής βαρέων βαρών «μπράουν μπόμπερ» Τζο Λούις(του οποίου η διπλή μάχη με το Γερμανό πρωταθλητή Μαξ Σμέλινγκ τη προπροηγούμενη δεκαετία είχε τραβήξει το παγκόσμιο ενδιαφέρον λόγω του αγώνα προπαγάνδας που την είχε συνοδεύσει, αλλά με αυτή θα ασχοληθούμε στο μέλλον).
Τα χρόνια όμως είχαν περάσει για το Λούις που έπεσε με νοκ άουτ στον όγδοο γύρο από τον ασταμάτητο Μαρτσιάνο. Τα συναισθήματα για τον θριαμβευτή ανάμικτα καθώς τη μεγάλη νίκη επισκίασε το κλάμα για την ήττα του ινδάλματός του.
Ήταν όμως αυτή η νίκη που τον καθιέρωσε στα μεγάλα ονόματα και που σύντομα του έδωσε μια ευκαιρία για τίτλο.
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Σεπτεμβρίου του 1952 όταν ο Ρόκι αντιμετώπισε τον τότε πρωταθλητή Τζέρσι Τζο Γουόλκοτ. Ο πρωταθλητής πιο έμπειρος και τεχνικά ανώτερος μόλις στον πρώτο γύρο έριξε στο καναβάτσο τον επίδοξο διεκδικητή. Στη συνέχεια του αγώνα εμφανώς καλύτερος φαινόταν πως θα κατακτούσε μια εύκολη νίκη στα σημεία. Όμως στο δέκατο τρίτο γύρο ένα απίστευτο δεξί κροσέ(το επονομαζόμενο «Σούζι Κιου») του Μαρτσιάνο έριξε αναίσθητο το Τζέρσι Τζο. Αυτό ήταν, ένα από τα πιο διάσημα νοκάουτ της ιστορίας είχε καταγραφεί, κι ο τίτλος είχε αλλάξει κάτοχο. Στο απώτερο μέλλον θα ξανάλλαζε μόνο όταν ο ίδιος ο Μαρτσιάνο θα αποφάσιζε.
Ακολούθησαν 6 επιτυχημένες υπερασπίσεις του τίτλου, κάποιες από αυτές εύκολες και κάποιες άλλες πολύ δύσκολες(π.χ. κόντρα στον Έτζαρντ Τσαρλς το 1954 που ο Ρόκι αιμόφυρτος και με σπασμένη μύτη από τον έκτο γύρο πέτυχε ένα θεαματικό νοκ άουτ στον όγδοο και κράτησε το τίτλο).
Ο επίλογος μιας σπουδαίας καριέρας γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 1955 κόντρα στον Άρτσι Μουρ. Ο Μουρ έριξε κάτω το Μαρτσιάνο στην αρχή του αγώνα(μόλις για δεύτερη φορά στη καριέρα του) αλλά ο πρωταθλητής δεν είχε σκοπό να τα παρατήσει έτσι εύκολα. Σηκώθηκε και στον ένατο γύρο πέτυχε το τελευταίο νοκ άουτ της καριέρας του.
Μερικούς μήνες αργότερα ανακοινώνει την απόφαση του να αποσυρθεί από τα ρινγκ στην ηλικία των 31. Πρωταθλητής, αήττητος, και με τον «ιλιγγιώδη» αριθμό των 43 νοκ άουτ σε 49 αγώνες κλείνει την αυλαία μιας ονειρώδους καριέρας αφήνοντας πίσω κάτι που πάρα πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί.
Τα επόμενα χρόνια κυλάνε με δημόσιες εμφανίσεις σε διάφορες εκδηλώσεις και μια ήσυχη οικογενειακή ζωή. Όμως η μοίρα είχε πλέξει τελείως διαφορετικά το γεμάτο κόμπους υφαντό του πεπρωμένου.
31 Αυγούστου του 1969 κι ένα μονοκινητήριο αεροπλάνο Τσέσνα αναχωρεί από το Σικάγο. Σε αυτό βρίσκονται 3 άτομα, ο νεαρός πιλότος Γκλεν Μπελτζ, ο 22χρονος Φράνκι Φαρέλ και ο Ρόκι Μαρτσιάνο. Προορισμός τους το Ντες Μουάνς της Αϊόβα όπου ο Ρόκι θα έδινε μια ομιλία. Τραγική ειρωνία το ότι ο «Μπρόκτον Μπλοκμπάστερ»(το προσωνύμιο του Μαρτσιάνο στο ρινγκ) επέμεινε να ταξιδέψουν βράδυ για να βρίσκεται την επόμενη μέρα σπίτι του και να γιορτάσει τα τεσσαρακοστά έκτα γενέθλιά του με τη σύζυγό του και τα δυο παιδιά τους. Οι φίλοι του που τον περίμεναν στην ομιλία του είχαν οργανώσει μάλιστα κι ένα πάρτι έκπληξη που όμως δεν επρόκειτο ποτέ να γίνει. Μια ξαφνική καταιγίδα υποχρέωσε το μικρό αεροσκάφος σε συντριβή κοντά στο προορισμό του. Επιβάτες και πιλότος βρήκαν τραγικό θάνατο. Επίσημη δικαιολογία ήταν η απειρία του τελευταίου σε δύσκολες συνθήκες πτήσης.
Μέσα στη χρονιά που διανύουμε είχε προγραμματιστεί η κατασκευή ενός μπρούτζινου αγάλματος του αήττητου πρωταθλητή στη γενέτειρά του στο Μπρόκτον. Η πυγμαχική ομοσπονδία-συμβούλιο που θα το χρηματοδοτούσε ανέστειλε τις εργασίες επικαλούμενη οικονομικά προβλήματα αν και στο φως της δημοσιότητας ήρθαν κάποιες φήμες για απειλητικά μηνύματα από συμφέροντα που θέλουν το άγαλμα να κατασκευαστεί στο Σικάγο. Για μια φορά ακόμα οι σκιές που πάντα γυροφέρνουν το χώρο του μποξ εμφανίζονται...
Το 1970 στα πλαίσια μιας σειράς αγώνων φαντασίας ο Μαρτσιάνο «ανέβηκε» στο ρινγκ με τον Μοχάμεντ Άλι. Η όλη ιδέα είχε να κάνει με το τι θα γινόταν αν δύο μποξέρ διαφορετικής εποχής έρχονταν αντιμέτωποι τη στιγμή που βρισκόταν στο ζενίθ της κατάστασής τους. Φιλμογραφώντας τον καθένα ξεχωριστά και με τη χρήση κομπιούτερ που υπολόγιζε τις πιθανότητες αλλά και με τη γνώμη των πιο έγκριτων ειδικών το αποτέλεσμα που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες ήταν μια νίκη του Ρόκι στο δέκατο τρίτο γύρο με νοκ άουτ. Ο ίδιος δεν ήταν εκεί για να το δει καθώς είχε ανεβεί στο μοιραίο αεροπλάνο τη προηγούμενη χρονιά τρεις βδομάδες μετά το τέλος των γυρισμάτων.
Το ότι το όνομα του Μαρτσιάνο δεν είναι τόσο γνωστό όσο άλλα δεν σημαίνει πως το απαράμιλλο πείσμα του έχει ξεχαστεί. Ο κινηματογραφικός χαρακτήρας του Ρόκι Μπαλμπόα που ενσάρκωσε ο Σιλβέστερ Σταλόνε είναι σαφέστατα εμπνευσμένος από τον τρομερό πυγμάχο. Τα κοινά στοιχεία αρκετά(όνομα, ιταλική καταγωγή, έλλειψη σωματικών χαρισμάτων που αντισταθμίζεται από το πάθος) και ειδικότερα στην πρώτη και αριστουργηματική ταινία πριν η Χολιγουντιανή «κατάρα» των σίκουελ καταστρέψει ό,τι ωραίο είχε δημιουργηθεί.
Άλλωστε ένας από τους πιο διάσημους δημοσιογράφους του αθλήματος όταν είχε ερωτηθεί εάν ο Μαρτσιάνο ήταν ο κορυφαίος μποξέρ όλων των εποχών είπε πως δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Συνέχισε όμως λέγοντας πως αν έβαζε κανείς τους καλύτερους πυγμάχους στο ίδιο δωμάτιο, ο ένας και μοναδικός που θα κατάφερνε να βγει θα ήταν δίχως αμφιβολία ο Μαρτσιάνο
www.aek365.gr
Ο Ρόκι Μαρτσιάνο μπορεί να μην συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μποξέρ όλων των εποχών από άποψη τεχνικής ή δύναμης ή ταχύτητας. Όμως είχε απίστευτο πάθος για επιτυχία, ασύλληπτη αντοχή κι ένα σαγόνι «από γρανίτη». Να τελειώνει κάποιος τη καριέρα του άλλωστε ως τρέχων πρωταθλητής και αήττητος δεν είναι και κάτι εύκολο. Για να είμαστε πιο ακριβείς είναι σχεδόν αδύνατο...για όλους τους υπόλοιπους, αφού ο Ρόκι είναι ο μοναδικός που το έχει καταφέρει.
Το Σεπτέμβρη του 1923 στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης ήρθε στη ζωή ο Ρόκο Φράνσις Μαρκετζιάνο γιος της Πασκουαλένα και του Πιερίνο Ιταλού μετανάστη που δούλευε σε εργοστάσιο παραγωγής υποδημάτων. Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του και της τάξης του, που μεγάλωναν σε συνθήκες φτώχιας, είχε όνειρο να ασχοληθεί με το μπέισμπολ ή το αμερικάνικο ποδόσφαιρο για να ζήσει μια καλύτερη ζωή.
Το μποξ δεν το είχε σκεφτεί ποτέ μέχρι που όταν κατετάγη στο στρατό κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είπε να δοκιμάσει για να αποφύγει τα...μαγειρεία. Το πλούσιο ταλέντο του αμέσως φάνηκε. Με το τέλος του πολέμου και μια αποτυχημένη προσπάθεια να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέισμπολ από το 1949 αφιερώθηκε αποκλειστικά στην πυγμαχία.
16 συνεχόμενες νίκες όλες με νοκ άουτ ήταν τα πρώτα αποτελέσματα και η πορεία προς τη κορυφή, που έμελλε να μη διακοπεί ποτέ, είχε ξεκινήσει.
Κι όμως στην αρχή κανείς δεν πίστευε πως ο μόλις 95 κιλών Αμερικανοιταλός θα τα κατάφερνε στη κατηγορία των βαρέων βαρών. Ο Γκούντι Πετρονέλι διάσημος προπονητής εκείνης της εποχής είχε δηλώσει: «Δεν πίστευα ότι μπορούσε να κάνει καριέρα. Ήταν υπερβολικά μεγάλος(25 χρονών), υπερβολικά κοντός, υπερβολικά ελαφρύς και υστερούσε σχεδόν με κάθε αντίπαλο αναφορικά με την απόσταση που θα μπορούσε να απειλήσει. Σκληρός ναι αλλά χωρίς φυσική κατάσταση».
Το 1951 υπό την προπονητική ηγεσία του Τσάρλι Γκόλτμαν ο Ρόκι με 37 νίκες(οι 32 με νοκ άουτ) στέκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της μέχρι εκείνης της στιγμής καριέρας του. Απέναντί του ένας θρύλος του αθλήματος. Ο επί 12 συναπτά έτη(1937-49) πρωταθλητής βαρέων βαρών «μπράουν μπόμπερ» Τζο Λούις(του οποίου η διπλή μάχη με το Γερμανό πρωταθλητή Μαξ Σμέλινγκ τη προπροηγούμενη δεκαετία είχε τραβήξει το παγκόσμιο ενδιαφέρον λόγω του αγώνα προπαγάνδας που την είχε συνοδεύσει, αλλά με αυτή θα ασχοληθούμε στο μέλλον).
Τα χρόνια όμως είχαν περάσει για το Λούις που έπεσε με νοκ άουτ στον όγδοο γύρο από τον ασταμάτητο Μαρτσιάνο. Τα συναισθήματα για τον θριαμβευτή ανάμικτα καθώς τη μεγάλη νίκη επισκίασε το κλάμα για την ήττα του ινδάλματός του.
Ήταν όμως αυτή η νίκη που τον καθιέρωσε στα μεγάλα ονόματα και που σύντομα του έδωσε μια ευκαιρία για τίτλο.
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Σεπτεμβρίου του 1952 όταν ο Ρόκι αντιμετώπισε τον τότε πρωταθλητή Τζέρσι Τζο Γουόλκοτ. Ο πρωταθλητής πιο έμπειρος και τεχνικά ανώτερος μόλις στον πρώτο γύρο έριξε στο καναβάτσο τον επίδοξο διεκδικητή. Στη συνέχεια του αγώνα εμφανώς καλύτερος φαινόταν πως θα κατακτούσε μια εύκολη νίκη στα σημεία. Όμως στο δέκατο τρίτο γύρο ένα απίστευτο δεξί κροσέ(το επονομαζόμενο «Σούζι Κιου») του Μαρτσιάνο έριξε αναίσθητο το Τζέρσι Τζο. Αυτό ήταν, ένα από τα πιο διάσημα νοκάουτ της ιστορίας είχε καταγραφεί, κι ο τίτλος είχε αλλάξει κάτοχο. Στο απώτερο μέλλον θα ξανάλλαζε μόνο όταν ο ίδιος ο Μαρτσιάνο θα αποφάσιζε.
Ακολούθησαν 6 επιτυχημένες υπερασπίσεις του τίτλου, κάποιες από αυτές εύκολες και κάποιες άλλες πολύ δύσκολες(π.χ. κόντρα στον Έτζαρντ Τσαρλς το 1954 που ο Ρόκι αιμόφυρτος και με σπασμένη μύτη από τον έκτο γύρο πέτυχε ένα θεαματικό νοκ άουτ στον όγδοο και κράτησε το τίτλο).
Ο επίλογος μιας σπουδαίας καριέρας γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 1955 κόντρα στον Άρτσι Μουρ. Ο Μουρ έριξε κάτω το Μαρτσιάνο στην αρχή του αγώνα(μόλις για δεύτερη φορά στη καριέρα του) αλλά ο πρωταθλητής δεν είχε σκοπό να τα παρατήσει έτσι εύκολα. Σηκώθηκε και στον ένατο γύρο πέτυχε το τελευταίο νοκ άουτ της καριέρας του.
Μερικούς μήνες αργότερα ανακοινώνει την απόφαση του να αποσυρθεί από τα ρινγκ στην ηλικία των 31. Πρωταθλητής, αήττητος, και με τον «ιλιγγιώδη» αριθμό των 43 νοκ άουτ σε 49 αγώνες κλείνει την αυλαία μιας ονειρώδους καριέρας αφήνοντας πίσω κάτι που πάρα πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί.
Τα επόμενα χρόνια κυλάνε με δημόσιες εμφανίσεις σε διάφορες εκδηλώσεις και μια ήσυχη οικογενειακή ζωή. Όμως η μοίρα είχε πλέξει τελείως διαφορετικά το γεμάτο κόμπους υφαντό του πεπρωμένου.
31 Αυγούστου του 1969 κι ένα μονοκινητήριο αεροπλάνο Τσέσνα αναχωρεί από το Σικάγο. Σε αυτό βρίσκονται 3 άτομα, ο νεαρός πιλότος Γκλεν Μπελτζ, ο 22χρονος Φράνκι Φαρέλ και ο Ρόκι Μαρτσιάνο. Προορισμός τους το Ντες Μουάνς της Αϊόβα όπου ο Ρόκι θα έδινε μια ομιλία. Τραγική ειρωνία το ότι ο «Μπρόκτον Μπλοκμπάστερ»(το προσωνύμιο του Μαρτσιάνο στο ρινγκ) επέμεινε να ταξιδέψουν βράδυ για να βρίσκεται την επόμενη μέρα σπίτι του και να γιορτάσει τα τεσσαρακοστά έκτα γενέθλιά του με τη σύζυγό του και τα δυο παιδιά τους. Οι φίλοι του που τον περίμεναν στην ομιλία του είχαν οργανώσει μάλιστα κι ένα πάρτι έκπληξη που όμως δεν επρόκειτο ποτέ να γίνει. Μια ξαφνική καταιγίδα υποχρέωσε το μικρό αεροσκάφος σε συντριβή κοντά στο προορισμό του. Επιβάτες και πιλότος βρήκαν τραγικό θάνατο. Επίσημη δικαιολογία ήταν η απειρία του τελευταίου σε δύσκολες συνθήκες πτήσης.
Μέσα στη χρονιά που διανύουμε είχε προγραμματιστεί η κατασκευή ενός μπρούτζινου αγάλματος του αήττητου πρωταθλητή στη γενέτειρά του στο Μπρόκτον. Η πυγμαχική ομοσπονδία-συμβούλιο που θα το χρηματοδοτούσε ανέστειλε τις εργασίες επικαλούμενη οικονομικά προβλήματα αν και στο φως της δημοσιότητας ήρθαν κάποιες φήμες για απειλητικά μηνύματα από συμφέροντα που θέλουν το άγαλμα να κατασκευαστεί στο Σικάγο. Για μια φορά ακόμα οι σκιές που πάντα γυροφέρνουν το χώρο του μποξ εμφανίζονται...
Το 1970 στα πλαίσια μιας σειράς αγώνων φαντασίας ο Μαρτσιάνο «ανέβηκε» στο ρινγκ με τον Μοχάμεντ Άλι. Η όλη ιδέα είχε να κάνει με το τι θα γινόταν αν δύο μποξέρ διαφορετικής εποχής έρχονταν αντιμέτωποι τη στιγμή που βρισκόταν στο ζενίθ της κατάστασής τους. Φιλμογραφώντας τον καθένα ξεχωριστά και με τη χρήση κομπιούτερ που υπολόγιζε τις πιθανότητες αλλά και με τη γνώμη των πιο έγκριτων ειδικών το αποτέλεσμα που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες ήταν μια νίκη του Ρόκι στο δέκατο τρίτο γύρο με νοκ άουτ. Ο ίδιος δεν ήταν εκεί για να το δει καθώς είχε ανεβεί στο μοιραίο αεροπλάνο τη προηγούμενη χρονιά τρεις βδομάδες μετά το τέλος των γυρισμάτων.
Το ότι το όνομα του Μαρτσιάνο δεν είναι τόσο γνωστό όσο άλλα δεν σημαίνει πως το απαράμιλλο πείσμα του έχει ξεχαστεί. Ο κινηματογραφικός χαρακτήρας του Ρόκι Μπαλμπόα που ενσάρκωσε ο Σιλβέστερ Σταλόνε είναι σαφέστατα εμπνευσμένος από τον τρομερό πυγμάχο. Τα κοινά στοιχεία αρκετά(όνομα, ιταλική καταγωγή, έλλειψη σωματικών χαρισμάτων που αντισταθμίζεται από το πάθος) και ειδικότερα στην πρώτη και αριστουργηματική ταινία πριν η Χολιγουντιανή «κατάρα» των σίκουελ καταστρέψει ό,τι ωραίο είχε δημιουργηθεί.
Άλλωστε ένας από τους πιο διάσημους δημοσιογράφους του αθλήματος όταν είχε ερωτηθεί εάν ο Μαρτσιάνο ήταν ο κορυφαίος μποξέρ όλων των εποχών είπε πως δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Συνέχισε όμως λέγοντας πως αν έβαζε κανείς τους καλύτερους πυγμάχους στο ίδιο δωμάτιο, ο ένας και μοναδικός που θα κατάφερνε να βγει θα ήταν δίχως αμφιβολία ο Μαρτσιάνο
www.aek365.gr
Τρίτη 7 Απριλίου 2009
ΟΤΑΝ Η ΑΕΚ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Συνήθως την ιστορία των συλλόγων κοσμούν τρόπαια και διακρίσεις απ' τις διοργανώσεις που συμμετέχουν. Στην περίπτωση της ΑΕΚ ωστόσο υπάρχει μία στιγμή που μοιάζει ανώτερη από κάθε αγωνιστικό τίτλο. Είναι η μέρα κατά την οποία η Ένωση... νίκησε τον πόλεμο και ταξίδεψε στο βομβαρδιζόμενο Βελιγράδι για να συμπαρασταθεί στους Σέρβους που δοκιμάζονταν. Στις 7 Απριλίου του 1999 (Μεγάλη Τετάρτη τότε), δέκα χρόνια από σήμερα, η ΑΕΚ έγραφε μία από τις πιο χρυσές σελίδες στην πλούσια ιστορία της, δείχνοντας έμπρακτα πως αντιπροσωπεύει πολλά περισσότερα πράγματα από έναν απλό αθλητικό σύλλογο.
Οι στιγμές που έζησαν όσοι συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι ήταν μοναδικές. Όταν η αποστολή των «κιτρινόμαυρων» κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να φτάσει στο Βελιγράδι, ο σερβικός λαός βγήκε στους δρόμους για να την υποδεχθεί. Περίπου 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουγγαρία, στην πρώτη υποδοχή, προσφέρθηκε στην αποστολή της ΑΕΚ ψωμί και αλάτι, όπως δηλαδή θέλουν τα σερβικά έθιμα όταν υπάρχει υποδοχή φίλων. Δεκάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας συνόδευαν τους «κιτρινόμαυρους» μέχρι να φτάσουν στο γήπεδο για ένα παιχνίδι που δεν τελείωσε ποτέ.
Βλέπετε, ήταν τέτοιο το πάθος του κόσμου για να ενωθεί και να φωνάξει «Stop the war», που δεν μπορούσαν να περιμένουν το σφύριγμα της λήξης. Έλληνες και Σέρβοι έγιναν μία αγκαλιά, φωνάζοντας πως είναι αδέρφια και οι φανέλες της ΑΕΚ με το στόχο εξελίχθηκαν σε σύμβολο αντίστασης. Το σούρουπο βρήκε την αποστολή της Ένωσης στο δρόμο της επιστροφής και το Βελιγράδι να υπομένει ακόμα ένα βομβαρδισμό. Αυτή τη φορά όμως είχαν τη δύναμη και τη συμπαράσταση της ΑΕΚ.
Παρόντες στην αποστολή ειρήνης
Η ιδέα και μόνο του ταξιδιού σε μια εμπόλεμη περιοχή θα μπορούσε να αποτρέψει πολλούς από το να συμμετάσχουν. Στην περίπτωση της ΑΕΚ, πάντως, υπήρχαν δεκάδες απλοί άνθρωποι που θέλησαν να ταξιδέψουν στο Βελιγράδι και να δώσουν τη δική τους, ειρηνική μάχη για να σταματήσει ο πόλεμος. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Μανώλη Γλέζου (ο άνθρωπος που τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 1941, κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, κατέβασε από την Ακρόπολη τη σβάστικα και ύψωσε την ελληνική σημαία). "Ύστερα από αυτό το ταξίδι, ενώ μέχρι τότε δεν ήμουν φίλαθλος κάποιας ομάδας, έχω γίνει πλέον φανατικός οπαδός της ΑΕΚ. Δεν ανεβάζει απλώς το επίπεδο της ομάδας αυτό το ταξίδι, αλλά χαρακτηρίζει και την όλη στάση του ελληνικού λαού". Την αποστολή συνόδεψε πλήθος προσωπικοτήτων, που έφτασε έστω μέχρι το αεροδρόμιο, ενώ εκτός από τα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος στο ταξίδι συμμετείχαν ακόμα πολλοί φίλοι της Ένωσης.
Των ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΟΓΛΟΥ & ΝΙΚΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ
http://www.goalday.gr
«ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ»
Τι και αν είναι πλέον οικογενειάρχης με δύο υπέροχα παιδιά; Για τον Χρυσόστομο Μιχαηλίδη δεν υπάρχει κανένας ενδοιασμός στο ερώτημα αν θα επαναλάμβανε και τώρα το εγχείρημα του '99, ταξιδεύοντας στο εμπόλεμο Βελιγράδι. "Θα πήγαινα και πάλι. Δεν θα το σκεφτόμουν στιγμή. Ήταν μοναδικές οι στιγμές, που δεν μπορείς να τις ζήσεις πουθενά αλλού. Μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις και αισθάνομαι τυχερός που είχα την ευκαιρία να φτάσω μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της ΑΕΚ στο Βελιγράδι για να στείλουμε μήνυμα ειρήνης και αγάπης" τόνισε ο έμπειρος ποδοσφαιριστής.
Έστω κι αν πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, ο Μιχαηλίδης δεν κρύβει πως τα συναισθήματα παραμένουν ακόμα έντονα χαραγμένα στο μυαλό του. "Το πρωί πήγαμε και το βράδυ βομβάρδιζαν. Απίστευτη εικόνα. Δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε πως μπορεί να συμβεί κάτι κακό και όμως ήμασταν μια ανάσα από το θάνατο. Άξιζε, όμως, για το ευχαριστώ αυτών των ανθρώπων. Οι φανέλες που ανταλλάξαμε με το στόχο. Θεωρώ ότι ήταν ενθύμιο ζωής".
Άλλωστε, εκείνο το παιχνίδι δεν άφησε μετάλλια και ενθύμια, αλλά μόνο φανέλες με το στόχο. Το αγωνιστικό μέρος δεν είχε τόση σημασία. Άλλωστε το ματς διακόπηκε από την ειρηνική εισβολή Ελλήνων και Σέρβων φιλάθλων στον αγωνιστικό χώρο, με το σκορ να είναι 1-1. Για την ιστορία, η Παρτιζάν του μετέπειτα προπονητή της ΑΕΚ Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς αγωνίστηκε με τους Νταμιάνοβιτς, Κράσοβιτς, Σάβιτς, Σανόγεβιτς, Στογιάνοβιτς, Βούκοβιτς, Ιλιτς, Ιβιτς, Μπιέκοβιτς, Τόμιτς, Κίτσμαν και η Ενωση του Ολεγκ Μπλαχίν με τους Ατματσίδη (29’ Μιχαηλίδη - 40’ Κουρκούνα), Κοπιτσή (40’ Κωστένογλου), Μπαμπούνσκι, Μιλοβάνοβιτς (42’ Καψή), Τσέκολι (45’ Ζήκο), Κατσαβό, Σαβέβσκι (32’ Κασάπη), Μαλαδένη, Καλιτζάκη, Ζουμπούλη
http://www.goalday.gr
Οι στιγμές που έζησαν όσοι συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι ήταν μοναδικές. Όταν η αποστολή των «κιτρινόμαυρων» κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να φτάσει στο Βελιγράδι, ο σερβικός λαός βγήκε στους δρόμους για να την υποδεχθεί. Περίπου 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουγγαρία, στην πρώτη υποδοχή, προσφέρθηκε στην αποστολή της ΑΕΚ ψωμί και αλάτι, όπως δηλαδή θέλουν τα σερβικά έθιμα όταν υπάρχει υποδοχή φίλων. Δεκάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας συνόδευαν τους «κιτρινόμαυρους» μέχρι να φτάσουν στο γήπεδο για ένα παιχνίδι που δεν τελείωσε ποτέ.
Βλέπετε, ήταν τέτοιο το πάθος του κόσμου για να ενωθεί και να φωνάξει «Stop the war», που δεν μπορούσαν να περιμένουν το σφύριγμα της λήξης. Έλληνες και Σέρβοι έγιναν μία αγκαλιά, φωνάζοντας πως είναι αδέρφια και οι φανέλες της ΑΕΚ με το στόχο εξελίχθηκαν σε σύμβολο αντίστασης. Το σούρουπο βρήκε την αποστολή της Ένωσης στο δρόμο της επιστροφής και το Βελιγράδι να υπομένει ακόμα ένα βομβαρδισμό. Αυτή τη φορά όμως είχαν τη δύναμη και τη συμπαράσταση της ΑΕΚ.
Παρόντες στην αποστολή ειρήνης
Η ιδέα και μόνο του ταξιδιού σε μια εμπόλεμη περιοχή θα μπορούσε να αποτρέψει πολλούς από το να συμμετάσχουν. Στην περίπτωση της ΑΕΚ, πάντως, υπήρχαν δεκάδες απλοί άνθρωποι που θέλησαν να ταξιδέψουν στο Βελιγράδι και να δώσουν τη δική τους, ειρηνική μάχη για να σταματήσει ο πόλεμος. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Μανώλη Γλέζου (ο άνθρωπος που τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 1941, κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, κατέβασε από την Ακρόπολη τη σβάστικα και ύψωσε την ελληνική σημαία). "Ύστερα από αυτό το ταξίδι, ενώ μέχρι τότε δεν ήμουν φίλαθλος κάποιας ομάδας, έχω γίνει πλέον φανατικός οπαδός της ΑΕΚ. Δεν ανεβάζει απλώς το επίπεδο της ομάδας αυτό το ταξίδι, αλλά χαρακτηρίζει και την όλη στάση του ελληνικού λαού". Την αποστολή συνόδεψε πλήθος προσωπικοτήτων, που έφτασε έστω μέχρι το αεροδρόμιο, ενώ εκτός από τα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος στο ταξίδι συμμετείχαν ακόμα πολλοί φίλοι της Ένωσης.
Των ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΟΓΛΟΥ & ΝΙΚΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ
http://www.goalday.gr
«ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ»
Τι και αν είναι πλέον οικογενειάρχης με δύο υπέροχα παιδιά; Για τον Χρυσόστομο Μιχαηλίδη δεν υπάρχει κανένας ενδοιασμός στο ερώτημα αν θα επαναλάμβανε και τώρα το εγχείρημα του '99, ταξιδεύοντας στο εμπόλεμο Βελιγράδι. "Θα πήγαινα και πάλι. Δεν θα το σκεφτόμουν στιγμή. Ήταν μοναδικές οι στιγμές, που δεν μπορείς να τις ζήσεις πουθενά αλλού. Μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις και αισθάνομαι τυχερός που είχα την ευκαιρία να φτάσω μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της ΑΕΚ στο Βελιγράδι για να στείλουμε μήνυμα ειρήνης και αγάπης" τόνισε ο έμπειρος ποδοσφαιριστής.
Έστω κι αν πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, ο Μιχαηλίδης δεν κρύβει πως τα συναισθήματα παραμένουν ακόμα έντονα χαραγμένα στο μυαλό του. "Το πρωί πήγαμε και το βράδυ βομβάρδιζαν. Απίστευτη εικόνα. Δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε πως μπορεί να συμβεί κάτι κακό και όμως ήμασταν μια ανάσα από το θάνατο. Άξιζε, όμως, για το ευχαριστώ αυτών των ανθρώπων. Οι φανέλες που ανταλλάξαμε με το στόχο. Θεωρώ ότι ήταν ενθύμιο ζωής".
Άλλωστε, εκείνο το παιχνίδι δεν άφησε μετάλλια και ενθύμια, αλλά μόνο φανέλες με το στόχο. Το αγωνιστικό μέρος δεν είχε τόση σημασία. Άλλωστε το ματς διακόπηκε από την ειρηνική εισβολή Ελλήνων και Σέρβων φιλάθλων στον αγωνιστικό χώρο, με το σκορ να είναι 1-1. Για την ιστορία, η Παρτιζάν του μετέπειτα προπονητή της ΑΕΚ Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς αγωνίστηκε με τους Νταμιάνοβιτς, Κράσοβιτς, Σάβιτς, Σανόγεβιτς, Στογιάνοβιτς, Βούκοβιτς, Ιλιτς, Ιβιτς, Μπιέκοβιτς, Τόμιτς, Κίτσμαν και η Ενωση του Ολεγκ Μπλαχίν με τους Ατματσίδη (29’ Μιχαηλίδη - 40’ Κουρκούνα), Κοπιτσή (40’ Κωστένογλου), Μπαμπούνσκι, Μιλοβάνοβιτς (42’ Καψή), Τσέκολι (45’ Ζήκο), Κατσαβό, Σαβέβσκι (32’ Κασάπη), Μαλαδένη, Καλιτζάκη, Ζουμπούλη
http://www.goalday.gr
Παρασκευή 3 Απριλίου 2009
4/4/1968
4/4/1968
Το πρώτο ευρωπαϊκό είναι γεγονός. Η ΑΕΚ γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ κερδίζοντας τη Σλάβια Πράγας με 89-82 στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων. 80.000 φίλαθλοι (ρεκόρ ΓΚΙΝΕΣ για ένα παιχνίδι μπάσκετ παγκοσμίος) γεμίζουν το Παναθηναϊκό Στάδιο και είδαν τον Αμερικάνο (29), τον Ζούπα (12), τον Τρόντζο (24), τον Βασιλειάδη (11), τον Λερετζάκη (6), τον Χρηστέα (4) και τον Τσάβα (3) να σηκώνουν το τρόπαιο.
Το πρώτο ευρωπαϊκό είναι γεγονός. Η ΑΕΚ γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ κερδίζοντας τη Σλάβια Πράγας με 89-82 στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων. 80.000 φίλαθλοι (ρεκόρ ΓΚΙΝΕΣ για ένα παιχνίδι μπάσκετ παγκοσμίος) γεμίζουν το Παναθηναϊκό Στάδιο και είδαν τον Αμερικάνο (29), τον Ζούπα (12), τον Τρόντζο (24), τον Βασιλειάδη (11), τον Λερετζάκη (6), τον Χρηστέα (4) και τον Τσάβα (3) να σηκώνουν το τρόπαιο.
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΙΚΕΤ
____Το ΚΡΙΚΕΤ είναι ένα άλλο άθλημα που μπορεί να βοηθήσει το νησί μας, όσον αφορά τον Τουρισμό και θα έπρεπε είδη από χρόνια να το έχουμε κάνει σημαία μας, επειδή το νησί μας για πάνω από 150 χρόνια ήταν το μόνο μέρος που παιζόταν ΚΡΙΚΕΤ σε όλη την νοτιοανατολική Μεσόγειο, και το οποίο άθλημα με μεγάλη μου τιμή είχα υπηρετήσει και εγώ για 20 χρόνια σαν αθλητής του Κερκυραϊκού Γυμναστικού Συλλόγου (Κ.Γ.Σ).
____Στη ιστοσελίδα του Α. Ο. Φαέθων Βριλησσίων βρήκα μία καλή ιστορική αναδρομή (που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας του ΚΡΙΚΕΤ που είναι και η μοναδική πανελλήνια αθλητική ομοσπονδία που εδρεύει εκτός Αττικής και που φέρει και η ίδια μεγάλη εύθηνη για την μη τουριστική εκμετάλλευση) και μεγάλο απόσπασμά της σας παραθέτω παρακάτω. Προσωπικά σας συμβουλεύω να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα του συλλόγου (κάνοντας κλικ στο όνομα του συλλόγου παραπάνω) για να δείτε ολοκληρωμένη την ανάρτηση της ιστορικής αναδρομής του αθλήματος.
_____Κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε ή που ξεκίνησε το κρίκετ αλλά υπάρχουν κάποιες ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες το παιχνίδι επινοήθηκε την περίοδο των Σαξόνων ή των Νορμανδών από παιδιά που ζούσαν στο Weald, μία περιοχή με πυκνά δάση στη νοτιοανατολική Αγγλία που βρίσκεται πέρα από το Kent και το Sussex. Γενικά πιστεύεται ότι το κρίκετ επέζησε ως παιδικό παιχνίδι για πολλούς αιώνες προτού αρχίσει να παίζεται όλο και περισσότερο από τους ενήλικους στις αρχές του 17ου αιώνα. Υπάρχει επίσης η θεωρία ότι το κρίκετ προήλθε από τα αρχαία παιχνίδια με ρόπαλο και μπάλα που παίζονταν στην Ινδική χερσόνησο τα οποία μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη το 10ο αιώνα μέσω της Περσίας και της Εγγύς Ανατολής από τους εμπόρους, και τελικά αναπτύχθηκαν στο παιχνίδι του κρίκετ στην Αγγλία. Επίσης υπάρχουν διάφορες λέξεις ως πιθανές πηγές του όρου κρίκετ. Στα αρχαία Γαλλικά η λέξη criquet που σήμαινε ρόπαλο-μπαστούνι και που πιθανόν έδωσε το όνομά του στο παιχνίδι Croquet (κάποιοι πιστεύουν ότι το cricket και το croquet έχουν κοινή προέλευση). Στα Φλαμανδικά krick(e) σημαίνει ραβδί, και στα αρχαία Αγγλικά cricc ή cryce σημαίνει μπαστούνι ή ραβδί. Θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι παιχνίδια με μπάλα και παιχνίδια με μπάλα και ρόπαλο παίζονταν και στην Αρχαία Ελλάδα. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τα:1. κερητίζεινΔύο ομάδες παιχτών παίζουν το "κερητίζειν", κρατώντας κυρτά ραβδιά στο ένα άκρο, με τα οποία κατευθύνουν τη σφαίρα.2. "άγνωστο παιχνίδι"Το όνομα και οι κανόνες του παιχνιδιού μας είναι άγνωστοι.Κατά τον Frederick A.G. Beck (Album of Greek Education. The Greeks at School and at Play, Sydney, 1975) το παιχνίδι ταυτίζεται με το "passe boule - πέρασμα της μπάλας", όπου ο κάθε παίχτης σημαδεύει με σκοπό να περάσει τη σφαίρα από την οπή της σανίδας, ενώ ο δεύτερος παίχτης περιμένει την μπάλα πίσω από το στόχο.Ίσως τελικά να μη χρειάζεται να ψάξουμε πολύ. Να μη χρειάζεται να αναζητήσουμε την αρχή του κρίκετ σε μακρινές χώρες. 'Ισως η απάντηση στην αρχική μας ερώτηση για το που ξεκίνησε το κρίκετ να είναι μπροστά στα μάτια μας, στην Ελλάδα. Πάντως η έλλειψη στοιχείων και το γεγονός ότι τα ίχνη των ανωτέρω παιχνιδιών χάνονται καθώς δεν υπάρχουν άλλες αναφορές για αυτά μας αναγκάζει να συνεχίσουμε την έρευνα. Η πρώτη σαφής αναφορά του παιχνιδιού βρίσκεται σε μία δικαστική υπόθεση του 1597 που αφορούσε την αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας ενός οικοπέδου σχολείου. Ένας 59-χρονος ανακριτής, ο John Derrick, κατέθεσε ότι αυτός και οι σχολικοί του φίλοι είχαν παίξει kreckett σε εκείνο το μέρος πενήντα χρόνια νωρίτερα. Το σχολείο ήταν το Royal Grammar School, Guildford, και ο λόγος του κ. Derrick αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το παιχνίδι έγινε στο Surrey γύρω στο 1550. Η πρώτη αναφορά του παιχνιδιού ως άθλημα ενηλίκων ήταν το 1611, όταν δύο άνδρες στο Sussex διώχθηκαν ποινικά για το παίξιμο κρίκετ την Κυριακή αντί να πάνε στην εκκλησία. Το ίδιο έτος, ένα λεξικό ορίζει το κρίκετ ως παιχνίδι των αγοριών και αυτό υποδηλώνει ότι η ενήλικη συμμετοχή ήταν μία πρόσφατη εξέλιξη. Το παιχνίδι συνέχισε να αναπτύσσεται και να διαδίδεται σε όλη την Αγγλία και το 1751 το Yorkshire είναι το πρώτο που αναφέρεται ως τόπος συνάντησης. Η αρχική μορφή του bowling (ρίψη μπάλας - δηλ. η κύλιση της μπάλας κατά μήκος του εδάφους όπως στο παιχνίδι bowls) εκτοπίστηκε κάποια στιγμή μετά το 1760 όταν οι bowlers άρχισαν να πετούν την μπάλα και να μελετούν τις παραλλαγές στην ευθεία το μήκος και το βηματισμό. Φύλλα αγώνα άρχισαν να κρατούνται σε κανονική βάση από το 1772 και από τότε έχουμε μία όλο και περισσότερο σαφή εικόνα της εξέλιξης του αθλήματος. Οι πρώτες διάσημες λέσχες ήταν το London και το Dartford στις αρχές του 18ου αιώνα. Το Λονδίνο έπαιζε τους αγώνες του στο διάσημο Artillery Ground, το οποίο είναι ακόμα εκεί. Άλλες λέσχες ακολούθησαν, ιδιαίτερα το Slindon στο Sussex που υποστηρίχτηκε από το δούκα του Richmond και το διάσημο παίχτη Richard Newland. Υπήρξαν όμως και άλλες προεξέχουσες λέσχες στο Maidenhead, Hornchurch, Maidstone, Sevenoaks, Bromley, Addington, Hadlow και Chertsey. Αλλά κατά πολύ η διασημότερη λέσχη των πρώτων χρόνων ήταν το Hambledon στο Hampshire. Αρχισε ως κοινοτική οργάνωση και πρωτοεμφανίστηκε το 1756. Η ίδια η λέσχη ιδρύθηκε κάπου στο 1760 και επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του παιχνιδιού για περίπου τριάντα έτη μέχρι το σχηματισμό του MCC και το άνοιγμα του Lord's το 1787. Το Hambledon παρήγαγε διάφορους σημαντικούς παίκτες συμπεριλαμβανομένου του master batsman John Small και του πρώτου μεγάλου fast bowler Thomas Brett. Οι πιό αξιοσημείωτοι αντίπαλοί τους ήταν το Chertsey και ο bowler του Surrey, Edward "Lumpy" Stevens, που θεωρείται ο κύριος υποστηρικτής της ψηλής μπαλιάς. Ως απάντηση της ψηλής μπαλιάς, εισήχθη το ευθύ ρόπαλο. Τα παλιού τύπου "μπαστούνια χόκεϋ" ήταν αποτελεσματικά μόνο ενάντια στη μπάλα που ριχνόταν κατά μήκος του εδάφους.
Στην Ελλάδα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Κέρκυρα, η οποία βρισκόταν υπό αγγλική κατοχή, στις 23 Απριλίου 1823 με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αξιωματικούς του Βρετανικού Ναυτικού. Οι έφηβοι Κερκυραίοι, ακόμη και οι ενήλικες της εποχής εκείνης, δελεάστηκαν από αυτό το ευγενικό και ήρεμο ψυχαγωγικό ομαδικό παιχνίδι κι έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την εκμάθησή του και οι Άγγλοι από την πλευρά τους προθυμοποιήθηκαν με ευχαρίστηση να το διδάξουν και να το διαδώσουν. Από τη στιγμή αυτή και μετά χρειάστηκαν μόνο 12 χρόνια στους Κερκυραίους για να μάθουν το παιχνίδι και να δημιουργήσουν δύο τοπικές ομάδες για να παίζουν με τους Βρετανούς. Η μια απαρτιζόταν από παίκτες κατώτερης και μέσης κοινωνικής στάθμης και ονομαζόταν Μικροί και η άλλη από άτομα υψηλής κοινωνικής στάθμης και λεγόταν Μεγάλοι. Μετά την αποχώρηση των Άγγλων το 1864 από την Κέρκυρα και την ένωση των επτανήσων με την Ελλάδα, δημιουργήθηκαν δύο τοπικές ομάδες η Εταιρεία Γκογκάκης και το σωματείο Καμπίτσης. Το 1893 λόγω της έλλειψης παικτών τα δύο αυτά σωματεία συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν τον Κερκυραϊκό Γυμναστικό Σύλλογο (Κ.Γ.Σ.), ένα από τα παλιότερα σωματεία στην Ελλάδα, το μοναδικό αντίπαλο για τις ομάδες των πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού που επισκέπτονταν την Κέρκυρα. Το 1923 ιδρύθηκε ο Εργατικός και το 1925 άνοιξε τις πύλες του στην αριστοκρατία και ιδρύθηκε ο Γ.Σ.Κ. Βύρωνας, στη μνήμη του μεγάλου ποιητή. Αποκορύφωμα στην εποχή πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν το 1904 με 30 – 40 πλοία του Μεσογειακού στόλου να παρευρίσκονται στους αγώνες κρίκετ και το 1932 που ήταν παρούσα η πριγκίπισσα της Ουαλίας στο πολεμικό πλοίο Queen Elizabeth καθώς και 45 άλλα πλοία. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κρίκετ επιβίωσε χάρη στην καταπληκτική διαφήμιση των βρετανικών μέσων ενημέρωσης (BBC, Daily Telegraph) με συνεντεύξεις παικτών και στιγμιότυπα αγώνων κρίκετ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλές Βρετανικές ομάδες να επισκεφτούν το νησί. Οι Βρετανικές Αερογραμμές (British Airways) επίσης συνέβαλαν σημαντικά στη διάδοση του κρίκετ με αποτέλεσμα να επισκέπτονται την Κέρκυρα ομάδες όπως οι Eton Ramblers, οι Cricketer XI, οι παλιοί Wellingtonians, οι Lord Taverners (αποθανατίστηκαν σε ταινία). Το 1966 εγκαινιάστηκε η γραμμή Λονδίνο – Κέρκυρα και η ΒΑ με δικά της έξοδα φιλοξένησε στο Λονδίνο για μια εβδομάδα την αντιπροσωπευτική Ελληνική ομάδα, η οποία για πρώτη φορά βγήκε στο εξωτερικό. Μετά το 1966 άρχισαν να πραγματοποιούνται αποστολές ομάδων στην Αγγλία για να παίρνουν μέρος σε τουρνουά. Από το 1987 ακόμη και μεμονωμένες ομάδες συνηθίζουν να επισκέπτονται την Αγγλία (εδώ υπάρχει μία μικρή ανακρίβεια, καθώς ο Κ.Γ.Σ πρωτοεπισκέφτηκε μεμονωμένα για τη διεξαγωγή τριών αγώνων το πανεπιστήμιο του Surrey νοτιοδυτικά του Λονδίνου το 1982 και μετά ακολούθησε η αποστολή, επίσης του Κ.Γ.Σ., το 1987 στο Chagford του Devon στη νοτιοδυτική Αγγλία για τη διεξαγωγή τεσσάρων αγώνων. Στη δεύτερη αποστολή είχα την τιμή να συμμετάσχω και εγώ). Οι Times στο φύλλο τους της 14ης Δεκεμβρίου 1859 έγραφαν : «Η Κέρκυρα αυτή τη χρονιά έχει κατακλυστεί από έναν φανταστικό αριθμό επισκεπτών. Αυτοί είναι πολιτικοί, καλλιτέχνες αλλά κυρίως αθλητές». Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, 140 χρόνια μετά.Η δεκαετία του ΄70 ήταν η εποχή που η δομή του κρίκετ στην Κέρκυρα άλλαξε και έγινε μέλος του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών και Αθλητικών Σωματείων). Τότε δημιουργήθηκαν ομάδες εφήβων και παίδων, ενθαρρύνοντας τη διαιώνιση του κρίκετ στους νέους. Ο Παπίγκης και ο Στεφανίδης ήταν οι πρωτεργάτες της ένταξης του κρίκετ στο ΣΕΓΑΣ.Το 1976 μια τρίτη ομάδα ιδρύθηκε, ο Α.Ο.Φαίαξ και το 1980 μια τέταρτη αναβιώνοντας τον παλιό Εργατικό. Το 1993 ιδρύθηκε ο Α.Ο.Κ. Αχιλλέας καθώς και ο Α.Ο.Κ. Κέρκυρα.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛΦ
Το ΓΚΟΛΦ είναι ένα από τα αθλήματα που μπορεί να βοηθήσει το νησί μας, όσον αφορά τον Τουρισμό, επειδή στο λιβάδι του Ρόπα βρίσκετε ένα από τα 5 γήπεδα που υπάρχουν στην Ελλάδα. Τα άλλα 4 βρίσκονται στη Γλυφάδα Αττικής, στην Άφαντο της Ρόδου, στο Ηράκλειο της Κρήτης και στο Πόρτο Καράς της Χαλκιδικής.
Για αυτό το λόγο αποφάσισα να ψάξω στο διαδίκτυο και να βρω την ιστορία του αθλήματος την οποία σας παραθέτω παρακάτω.
Η ιστορία του γκολφ αρχίζει στα μέσα του 15ου αιώνα στην ανατολική ακτή της Σκωτίας. Μερικοί ιστορικοί μας γυρίζουν πίσω στην αρχαία Ρώμη για να πιθανολογήσουν ότι το γκολφ των Ρωμαίων ήταν ένα παιχνίδι που ονομαζόταν paganica, το οποίοι οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι το διέδωσαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πρόδρομος του παιχνιδιού θεωρείται το cambuca που παιζόταν στην Αγγλία στα μέσα του 14ου αιώνα και το jeu de mail που παιζόταν στην νότιο Γαλλία. Μία άλλη παραλλαγή του ήταν το chole το οποίο χρονολογείται στα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνα και παιζόταν στο Βέλγιο και στη Γαλλία. Η Ολλανδία διεκδικεί την πατρότητα του γκολφ. Η επιχειρηματολογία ανάγεται στο παιχνίδι κολβεν (kolven) ή kolf το οποίο παίχτηκε στην βόρεια Ολλανδία. Αλλά ενώ το όνομα του παιχνιδιού βοηθάει τη διεκδίκηση αυτή των Ολλανδών (kolf=golf), η ομοιότητα του παιχνιδιού προς το γκολφ είναι περιορισμένη.
Το παιχνίδι του γκολφ σε μια πρωτόγονη μορφή του άρχισε κατά βάση στη Σκωτία. Κατά μία θεωρία οι ψαράδες των ανατολικών ακτών της Σκωτίας επιστρέφοντας σπίτι βρήκαν ένα ευχάριστο τρόπο να περνάνε την ώρα τους με το να τοποθετούν στρογγυλά χαλίκια θάλασσας πάνω σε χορτάρι που εξείχε και να τα χτυπάνε προς τα μπρος με ξύλα-μπαστούνια. Με λίγη φαντασία μπορούμε να δούμε εδώ πως εμφανίζεται η έννοια του bunker στη πρωτόγονη μορφή του. Αυτή η απασχόληση εξελίχθηκε αργότερα στο γνωστό μας γκολφ.
Στο Saint Andrews αρχίζει να παίζεται το γκολφ στις αρχές του 16ου αιώνα και από εκεί να επεκτείνεται στο εσωτερικό της χώρας.
Παρά την δημοτικότητα του γκολφ θα έπρεπε να περάσουν 150 χρόνια πριν να γίνουν οι προσπάθειες για να αποκτήσει το παιχνίδι την κατάλληλη οργανωτική δομή.
Τα πρώτα γήπεδα γκολφ δεν ήταν σαν τα σημερινά. Δεν υπήρχαν greens για putting ούτε tees. Η τρύπα ήταν σαν ένα λάκκος ο οποίος περιείχε υγρή άμμο. Το πρώτο golf club για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε με βεβαιότητα είναι το The Gentlemen Golfers of Leith που έγινε αργότερα the Honorable Company of Edinburg Golfers και ιδρύθηκε το 1744.
Καθώς το γκολφ γινόταν δημοφιλές εξαπλώθηκε αρχικά στις κάτω χώρες με τις οποίες οι Σκοτσέζοι είχαν εμπορικούς δεσμούς αλλά και στη Γαλλία και τελικά σε κάθε χώρα στον κόσμο.
Το 1888 αρχίζει η κατασκευή του πρώτου γηπέδου γκολφ στον βορρά των ΗΠΑ και τον ίδιο χρόνο ιδρύθηκε το St Andrew’s Golf Club. Το όνομα διαφέρει από το St Andrews της Σκωτίας από τη χρήση αποστρόφου. Το 1894 σχηματίζεται τοUnited States Golf Association από πέντε νέα golf-clubs.
Στον Καναδά το γκολφ είχε πιο αργή εξάπλωση αν και το πρώτο golf-club χρονολογείται το 1873. Στους Σκοτσέζους οφείλεται η εξάπλωση του γκολφ στην Άπω Ανατολή ιδιαίτερα στις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Στην ηπειρωτική Ευρώπη το Golf Club de Pau Στη νοτιοδυτική Γαλλία είναι το πιο παλιό club (ιδρύθηκε το 1856).
Στο Βέλγιο το 1888 δημιουργήθηκε το Royal Antwerp Club και στην Ολλανδία στο τέλος του 19ου αιώνα το Ροζεντελς club.
Για αυτό το λόγο αποφάσισα να ψάξω στο διαδίκτυο και να βρω την ιστορία του αθλήματος την οποία σας παραθέτω παρακάτω.
Η ιστορία του γκολφ αρχίζει στα μέσα του 15ου αιώνα στην ανατολική ακτή της Σκωτίας. Μερικοί ιστορικοί μας γυρίζουν πίσω στην αρχαία Ρώμη για να πιθανολογήσουν ότι το γκολφ των Ρωμαίων ήταν ένα παιχνίδι που ονομαζόταν paganica, το οποίοι οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι το διέδωσαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πρόδρομος του παιχνιδιού θεωρείται το cambuca που παιζόταν στην Αγγλία στα μέσα του 14ου αιώνα και το jeu de mail που παιζόταν στην νότιο Γαλλία. Μία άλλη παραλλαγή του ήταν το chole το οποίο χρονολογείται στα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνα και παιζόταν στο Βέλγιο και στη Γαλλία. Η Ολλανδία διεκδικεί την πατρότητα του γκολφ. Η επιχειρηματολογία ανάγεται στο παιχνίδι κολβεν (kolven) ή kolf το οποίο παίχτηκε στην βόρεια Ολλανδία. Αλλά ενώ το όνομα του παιχνιδιού βοηθάει τη διεκδίκηση αυτή των Ολλανδών (kolf=golf), η ομοιότητα του παιχνιδιού προς το γκολφ είναι περιορισμένη.
Το παιχνίδι του γκολφ σε μια πρωτόγονη μορφή του άρχισε κατά βάση στη Σκωτία. Κατά μία θεωρία οι ψαράδες των ανατολικών ακτών της Σκωτίας επιστρέφοντας σπίτι βρήκαν ένα ευχάριστο τρόπο να περνάνε την ώρα τους με το να τοποθετούν στρογγυλά χαλίκια θάλασσας πάνω σε χορτάρι που εξείχε και να τα χτυπάνε προς τα μπρος με ξύλα-μπαστούνια. Με λίγη φαντασία μπορούμε να δούμε εδώ πως εμφανίζεται η έννοια του bunker στη πρωτόγονη μορφή του. Αυτή η απασχόληση εξελίχθηκε αργότερα στο γνωστό μας γκολφ.
Στο Saint Andrews αρχίζει να παίζεται το γκολφ στις αρχές του 16ου αιώνα και από εκεί να επεκτείνεται στο εσωτερικό της χώρας.
Παρά την δημοτικότητα του γκολφ θα έπρεπε να περάσουν 150 χρόνια πριν να γίνουν οι προσπάθειες για να αποκτήσει το παιχνίδι την κατάλληλη οργανωτική δομή.
Τα πρώτα γήπεδα γκολφ δεν ήταν σαν τα σημερινά. Δεν υπήρχαν greens για putting ούτε tees. Η τρύπα ήταν σαν ένα λάκκος ο οποίος περιείχε υγρή άμμο. Το πρώτο golf club για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε με βεβαιότητα είναι το The Gentlemen Golfers of Leith που έγινε αργότερα the Honorable Company of Edinburg Golfers και ιδρύθηκε το 1744.
Καθώς το γκολφ γινόταν δημοφιλές εξαπλώθηκε αρχικά στις κάτω χώρες με τις οποίες οι Σκοτσέζοι είχαν εμπορικούς δεσμούς αλλά και στη Γαλλία και τελικά σε κάθε χώρα στον κόσμο.
Το 1888 αρχίζει η κατασκευή του πρώτου γηπέδου γκολφ στον βορρά των ΗΠΑ και τον ίδιο χρόνο ιδρύθηκε το St Andrew’s Golf Club. Το όνομα διαφέρει από το St Andrews της Σκωτίας από τη χρήση αποστρόφου. Το 1894 σχηματίζεται τοUnited States Golf Association από πέντε νέα golf-clubs.
Στον Καναδά το γκολφ είχε πιο αργή εξάπλωση αν και το πρώτο golf-club χρονολογείται το 1873. Στους Σκοτσέζους οφείλεται η εξάπλωση του γκολφ στην Άπω Ανατολή ιδιαίτερα στις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Στην ηπειρωτική Ευρώπη το Golf Club de Pau Στη νοτιοδυτική Γαλλία είναι το πιο παλιό club (ιδρύθηκε το 1856).
Στο Βέλγιο το 1888 δημιουργήθηκε το Royal Antwerp Club και στην Ολλανδία στο τέλος του 19ου αιώνα το Ροζεντελς club.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
